“Kung kaya ko lang sanang pigilan, ang aking pusong piliin ka para ibigin ko.~”

        Paano ba sumuko kung ang tanging gusto mo ay lumaban? Paano mo siya bibitawan kung ayaw mo siyang pakawalan? Paano ka lalayo kung siya na ang mundo mo? Paano ba makakalimot sa isang bagay na ligaya ang sayo ay dulot? Ang dami kong tanong, pero lahat walang sagot. Ang dami kong gustong malaman, pero hindi ko alam kung saan hahanapin ang kasagutan. Nakakalito. Nakakahilo. Nakakaloko.

       Alam ko na mahirap na gumawa ng isang desisyon. Mahirap kasi kadalasan may masasaktan, may iiyak, may lalayo. Minsan mayroon pang magagalit at magtatanim ng hinanakit. Pero diba kung sigurado ka sa desisyong nabuo mo, kaya mong tiisin lahat ng yun? Sabi nga nila, kahit sibat hindi ka kayang harangin.

       Probably at this point, you’re thinking that what I am trying to say portrays a selfish character. But no. Sometimes, people must also think of their own happiness before the others. Minsan kapag wala ka na talagang choice, ikaw na mismo ang kikilos para hanapin ang happiness mo.

      For years, for several freaking years, lagi ako yung nagbibigay, laging ako yung nagpaparaya. Kahit nasa akin na lahat ng karapatan para lumaban, ibinibigay ko pa rin sa iba. Bakit? Simple. Kasi gusto kong yung taong mahal ko naman ang lumaban para sakin. Gusto kong maranasan na kahit minsan ipaglaban ako. Na maramdam kung gaano ako kahalaga sa kanya. Na patunayan niya kung gaano niya ko kamahal.

       Minsan pala kahit gaano ka pa katatag, tutumba ka rin. Kahit gaano ka katigas, masasaktan ka pa rin. Kahit gaano mo siya kamahal, mapapagod ka rin. Pero kailan ba ko napagod? Kailan ba ko sumuko? Sinasabi ko lang naman lagi na ayaw ko na, na pagod na ko, na suko na ko. Pero ang totoo, hindi naman talaga ko tumigil mahalin siya. Ang totoo, tinago ko lang baka sakaling hanapin niya. Ang totoo, nasasaktan lang talaga ko..

       So, ano ba ang patutunguhan ng write-up na ‘to? Anong bang point ko? Sa sobrang gulo ng isip, pati writing skills ko apektado. Siguro gusto ko lang ilabas yung emosyong hindi mailalabas ng luha, mga salitang hindi masasambit ng mga labi, at sakit na walang sinuman ang makakapawi.

       I was never afraid to love. I ain’t scared to break rules and even hearts. I always take risks. But I guess there’s one thing I can never take- it is PAIN. Pain that I’ve never asked. Pain that has always been there. Pain that will linger inside for a very long time.

      So, ano na ulit? Ang gulo ba? Ano na bang isusulat ko? Sa totoo lang hindi ko na rin alam. Kaya sige, tatapusin ko na lang ‘to ng ganto..

       “If you love someone, fight for her. No ifs. No buts. Minsan hindi pa rin sapat yung sabihin mong mahal mo siya. O pagkatapos ng Iloveyou mo, nganga na lang? Everyone becomes weak when it comes to love. But learn to be man enough to fight for her. Wag kang tanga. Pag yan napagod, baka sa huli magsisi ka.”

Boy: Miss ko na siya.
Girl: Masaya siyang kasama yung gf niya.

Boy: Namimiss ko yung tawa niya.
Girl: Lagi niyang sinasabing yung boses ko daw nakakairita.

Boy: Hindi ko siya maalis sa isip ko.
Girl: Hindi ako pumapasok sa isip niya.

Boy: Naiisip niya kaya ako?
Girl: Ayoko nang isipin pa siya.

Boy: Pwede pa kaya?

Girl: Masaya na siya.

Boy: Mahal ko siya.
Girl: Iba ang mahal niya..

°_° Anyare Tropa? Ayan kasi. Masyadong torpe. O di nganga ka? Tsktsk. Hindi naman masakit ang salitang, “Mahal Kita” eh. Unless wala kang balak panindigan ang pagsasabi ng mga bagay na yan.

       Ang babae, naghihintay lang yan lagi. Nag-aabang sa sasabihin ng taong gusto niya. Hangga’t kaya niya, magtitiis yan.

       Pero sa kwentong ito, isa ka lang gripo. At siya? Timba. O, ang bongga mo di ba? Fall ka lang ng fall. Lahat ng katarantaduhan, kagaguhan at kasinungalingan mo, babagsak at babagsak lang sa kanya. Wala siyang magagawa kasi mahal ka niya. At ikaw naman ‘tong si gago, inabuso mo. Hala sige ka sa mga kahayupan mong hindi naman deserve ng kagaya niyang nagmamahal sayo. Masyado kang confident na hindi ka niya iiwan. Masyadong kang bilib sa paniniwalang hindi niya kayang walang ikaw.

      Pero tropa, lahat ng bagay may hangganan. Lahat ng tao, napapagod. Lahat ng tao nagsasawa. Lalo kapag hindi nila maramdaman yung importansyang dapat eh pinaparamdam sa kanila.

       Darating ang araw na titigil na lang siya sa pagsalo sayo. Itatanong mo kung anong problema at ang isasagot lang niya,”wala.” Pero ang totoo, hindi niya na lang talaga kinaya. Sasabihin mong, “kung mahal mo ko, maiintindihan mo.” Maiintindihan? Gago ka? Sige nga. Magpalit kayo ng pwesto. Try mong mahalin yung sarili mo, tignan lang natin kung hindi impyerno ang danasin mo.

     So, ano na bang pinopoint ko dito? Well, ito na yun..

     “Ang babae ay babae. Kahit gaano katatag tignan yan, sa likod ng angas na pinapakita ay mga luhang hindi mo aakalaing magmumula sa kanya. Sa oras na sabihin niya sayong mahal ka niya, ibig sabihin nun e ikaw na ang taong magsisilbing mundo niya. Yun na ang nag-iisang chance na meron ka para patunayan ang sarili mo. Isa? Bakit isa? Kasi sa oras na sirain mo yung tiwalang binigay niya sayo, hinding-hindi na yun mabubuo. Maaaring bigyan ka pa niya ng pangalawa, pangatlo o kahit pang ilang milyong pagkakataon, pero hindi na yun magiging kagaya nung una. Nandyan yung takot na masaktan ulit, na lokohin, na mapagsinungalingan, na mabalewala.

     She’s a diamond. A very precious stone. Something that should be taken care of and handled with care. She could be the sweetest chick man could ever know. But when she get pissed, she’d be the greatest bitch ladies would surely follow. Love her the way you want your future daughter to be loved.”

      Paano kung binigyan ka ng dalawang choices? Yun yung choices na magdidikta ng kapalaran mo. Binibigyan ka ng freedom para pumili, yun lang kailangan mong panindigan kung anuman yung pipiliin mo. No return, no exchange. All you gotta do is to move forward and live the life that you have chosen.

     “Mali pero masaya ka o Tama pero masasaktan ka?”

      Mahirap bang pumili? Hindi naman. Hindi naman talaga. Kung desidido ka kasi, kaya mong tanggapin ng buo sa loob mo ang kung anumang kapalaran na inilaang tahakin mo.

      Ano ba ang pipiliin ko? Mas kaya ko bang paniwalain yung sarili kong masaya ako kahit hindi o mas gugustuhin ko bang pagkaitan ang iba ng kaligayahang pinapangarap nila?

       Sa loob ng pitong taon, lagi kong pinipili yung tama. Yung tamang sa simula ay dumurog sa puso ko. Yung tamang alam kong mas makakabuti para sa mga taong nasa paligid ko.

      Ang tanga ko ba? Sinasayang ko yung mga oportunidad na maging masaya ako? Masyado na ba kong bobo para balewalain ko yung chances na yun? Tingin ko hindi naman. Hindi ko rin kayang makitang masaya yung sarili ko habang may isang lumuluha sa tabi ko.

     So balik tayo, ano nga ba ang pipiliin ko? More like, ano ba ang napili ko? Oo, nakapag-desisyon na ko. Isang desisyong matagal ko na dapat na ginawa. Isang desisyong hindi ko man sigurado ang patutunguhan, alam ko namang sa huli ay hindi ko pagsisisihan.

     I am choosing to be right. I am choosing to set things right. I am choosing the pain. I am choosing to sacrifice. Sounds unrealistic huh? But it’s for real. Mas kaya kong masaktan kesa makasakit. Mas kaya kong umiyak kesa magpaiyak. Mas kaya kong isakripisyo yung sarili kong kaligayahan kaysa pagkaitan ng kaligayahan yun iba. Ayokong maging yung taong ayaw ko. Hindi ko siya hahayaang gawin sakin yun. Hindi ako papayag. Kung kailangan kong maging bato ulit, so be it. I’ll do whatever it takes mapalaya ko lang yung sarili ko sa bangungot na ‘to.